Parashat Hashavuah~וארא/Va'era/en ik verscheen-26 Tevet 5772/21 Jan. 2012

וארא/Va'era/en ik verscheen

Thora: Shemot/Exodus 6:2-9.35

Haftarah: Yechezk'el/Ezechiël 28:25-29:21

B’rit haChadasha: Matit’yahu/Mattheüs 12:1-14

Shemot 6:2-9:35, 2 Voorts sprak God tot Moshè en zeide tot hem: Ik ben de Eeuwige. 3 Ik ben aan Avraham, Itschak en Ya’akov verschenen als God de Almachtige, maar met mijn naam de Eeuwige ben Ik hun niet bekend geweest. 4 Niet alleen heb Ik mijn verbond met hen opgericht om hun het land Kanaan te geven , het land hunner vreemdelingschap, waar zij als vreemdelingen vertoefd hebben; 5 maar ook heb Ik de klacht der Israëlieten gehoord, die door de Egyptenaren tot slaven gemaakt zijn, en Ik heb gedacht aan mijn verbond. 6 Zeg derhalve tot de Israëlieten: Ik ben De Eeuwige, Ik zal u onder de dwangarbeid der Egyptenaren uitleiden, u redden van hun slavernij en u verlossen door een uitgestrekte arm en onder zware gerichten. 7 Ik zal Mij u tot een volk aannemen en Ik zal u tot een God zijn, opdat gij weet, dat Ik, de Eeuwige, uw God, het ben, die u onder de dwangarbeid der Egyptenaren uitleid. 8 En Ik zal u brengen naar het land, waarvan Ik gezworen heb het aan Avraham, Itschak en Ya’akov te zullen geven, en Ik zal het u geven tot een bezitting, Ik de Eeuwige. 9 Toen sprak Moshè aldus tot de Israëlieten, maar zij luisterden niet naar Moshè uit ongeduld en wegens de harde slavernij. 10 Vervolgens zeide de Eeuwige tot Moshè : 11 Ga naar Farao, de koning van Egypte, en zeg, dat hij de Israëlieten uit zijn land moet laten gaan. 12 Maar Moshè sprak voor het aangezicht van de Eeuwige: De Israëlieten luisterden niet eens naar mij, hoe zou dan Farao naar mij luisteren, terwijl ik zo slecht ter tale ben? 13 De Eeuwige echter sprak tot Moshè en Aharon en vaardigde hen af naar de Israëlieten en naar Farao, de koning van Egypte, om de Israëlieten uit het land Egypte te leiden. 14 Dit zijn hun familiehoofden: De zonen van Ruben, de eerstgeborene van Israël: Chanok , Pallu, Chesron en Karmi; dit zijn de geslachten van Ruben. 15 De zonen van Simeon: Jemuel, Jamin, Ohad , Jakin, Sochar en Saul, de zoon ener Kanaanitische; dit zijn de geslachten van Simeon. 16 En dit zijn de namen van de zonen van Levi naar de volgorde van hun geboorten: Gerson, Kehat en Merari. En de levensjaren van Levi waren honderd zevenendertig jaar. 17 De zonen van Gerson: Libni en Simi, naar hun geslachten. 18 De zonen van Kehat: Amram, Jishar, Chebron en Uzziel. En de levensjaren van Kehat waren honderd drieendertig jaar. 19 De zonen van Merari: Machli en Musi. Dit zijn de geslachten van Levi naar de volgorde van hun geboorten. 20 En Amram nam zich Jokebed, zijn tante , tot vrouw, en zij baarde hem Aharon en Moshè . En de levensjaren van Amram waren honderd zevenendertig jaar. 21 De zonen van Jishar: Korach, Nefeg en Zikri. 22 De zonen van Uzziel: Misael, Elsafan en Sitri. 23 En Aharon nam zich Eliseba, de dochter van Amminadab, de zuster van Nachson, tot vrouw , en zij baarde hem Nadab, Abihu, Eleazar en Itamar. 24 De zonen van Korach: Assir, Elkana en Abiasaf; dit zijn de geslachten van de Korachieten. 25 Eleazar, de zoon van Aharon, nam zich een der dochters van Putiel tot vrouw, en zij baarde hem Pinechas. Dit zijn de familiehoofden der Levieten naar hun geslachten. 26 Dit zijn Aharon en Moshè , tot wie de Eeuwige gezegd heeft: Leidt de Israëlieten uit het land Egypte volgens hun legerscharen. 27 Zij zijn het, die tot Farao, de koning van Egypte, gesproken hebben, dat hij de Israëlieten uit Egypte zou laten gaan. Dit zijn Moshè en Aharon. 28 Ten dage, dat de Eeuwige sprak tot Moshè in het land Egypte, 29 sprak de Eeuwige tot Moshè aldus: Ik ben de Eeuwige; zeg tot Farao, de koning van Egypte, alles wat Ik tot u zeg. 30 Maar Moshè zeide voor het aangezicht van de Eeuwige: Ik ben immers slecht ter tale; hoe zou Farao dan naar mij luisteren? 7:1 De Eeuwige echter zeide tot Moshè : Zie, Ik stel u als God voor Farao; en uw broeder Aharon zal uw profeet zijn. 2 Gij zult alles zeggen wat Ik u gebied , en uw broeder Aharon zal bij Farao het woord voeren, opdat deze de Israëlieten uit zijn land laat gaan. 3 Maar Ik zal het hart van Farao verstokken , en Ik zal mijn tekenen en wonderen talrijk maken in het land Egypte, 4 doch Farao zal naar u niet luisteren. Daarom zal Ik mijn hand op Egypte leggen en mijn legerscharen, mijn volk, de Israëlieten, uit het land Egypte leiden onder zware gerichten. 5 En de Egyptenaren zullen weten, dat Ik de Eeuwige ben, wanneer Ik mijn hand tegen Egypte uitstrek en de Israëlieten uit hun midden wegleid. 6 Aldus deden Moshè en Aharon; zoals de Eeuwige hun geboden had, zo deden zij. 7 Moshè nu was tachtig jaar oud en Aharon drieëntachtig jaar, toen zij tot Farao spraken. 8 En de Eeuwige zeide tot Moshè en Aharon: 9 Wanneer Farao tot u zegt: vertoon een wonderteken, dan zult gij tot Aharon zeggen: neem uw staf en werp die neer voor het aangezicht van Farao; dan zal hij een slang worden. 10 Moshè en Aharon kwamen tot Farao en zij deden, zoals de Eeuwige geboden had ; Aharon wierp zijn staf neer voor het aangezicht van Farao en zijn dienaren, en hij werd een slang. 11 Daarop riep Farao van zijn kant de wijzen en de tovenaars en ook zij, de Egyptische geleerden, deden door hun toverkunsten hetzelfde. 12 Ieder wierp zijn staf neer en deze werden tot slangen; de staf van Aharon echter verslond hun staven. 13 Maar het hart van Farao verhardde en hij luisterde niet naar hen, zoals de Eeuwige gezegd had. 14 En de Eeuwige zeide tot Moshè : Het hart van Farao is onvermurwbaar, hij weigert het volk te laten gaan. 15 Ga in de morgen tot Farao; zie, hij is gewoon naar het water te gaan, gij zult hem opwachten aan de oever van de Nijl en de staf, die in een slang veranderd is geweest, in uw hand nemen. 16 En gij zult tot hem zeggen: De Eeuwige, de God der Hebreeën, heeft mij tot u gezonden met de boodschap: laat mijn volk gaan, om Mij te dienen in de woestijn; maar zie, tot nu toe hebt gij niet willen horen . 17 Zo zegt de Eeuwige: hieraan zult gij weten, dat Ik de Eeuwige ben: zie, ik zal met de staf die in mijn hand is, op het water in de Nijl slaan; het zal in bloed veranderd worden, 18 en de vis in de Nijl zal sterven, zodat de Nijl zal stinken; dan zullen de Egyptenaren het water uit de Nijl niet kunnen drinken. 19 Toen zeide de Eeuwige tot Moshè : Zeg tot Aharon: neem uw staf en strek uw hand uit over de wateren der Egyptenaren, over hun stromen, hun kanalen , hun poelen en al hun verzamelplaatsen van water, opdat zij bloed worden, en er zal bloed zijn in het gehele land Egypte, zelfs in het houten en stenen vaatwerk. 20 En Moshè en Aharon deden, zoals de Eeuwige geboden had; hij hief de staf op en sloeg het water in de Nijl voor de ogen van Farao en zijn dienaren, en al het water in de Nijl werd in bloed veranderd; 21 de vis in de Nijl stierf, zodat de Nijl stonk en de Egyptenaren het water uit de Nijl niet konden drinken; en er was bloed in het gehele land Egypte. 22 Maar de Egyptische geleerden deden door hun toverkunsten hetzelfde, zodat het hart van Farao verhardde en hij naar hen niet luisterde, zoals de Eeuwige gezegd had . 23 Farao wendde zich af, ging naar huis en nam ook dit niet ter harte. 24 Alle Egyptenaren echter groeven in de omgeving van de Nijl naar water om te drinken , want Nijlwater konden zij niet drinken. 25 Zo verliepen zeven volle dagen, nadat de Eeuwige de Nijl geslagen had. 8:1 Daarna zeide de Eeuwige tot Moshè : Ga tot Farao en zeg tot hem: zo zegt de Eeuwige: laat mijn volk gaan, om Mij te dienen; 2 indien gij weigert het te laten gaan, zal Ik uw gehele gebied met kikvorsen teisteren. 3 De Nijl zal wemelen van kikvorsen, zij zullen komen opzetten en in uw huis en slaapkamer binnendringen, ja, op uw bed, en in de huizen van uw dienaren en onder uw volk, ja, in uw bakovens en baktroggen. 4 Tegen u, uw volk en al uw dienaren zullen de kikvorsen opkomen. 5 Voorts zeide de Eeuwige tot Moshè : Zeg tot Aharon: strek uw hand met uw staf uit over de stromen, de kanalen en de poelen, en doe kikvorsen opkomen over het land Egypte. 6 Toen strekte Aharon zijn hand uit over de wateren van Egypte, en de kikvorsen kwamen opzetten en bedekten het land Egypte. 7 Maar de geleerden deden hetzelfde door hun toverkunsten, zodat zij kikvorsen over het land Egypte deden opkomen. 8 Toen riep Farao Moshè en Aharon en zeide: Bidt tot de Eeuwige, dat Hij de kikvorsen van mij en mijn volk wegdoe; dan zal ik het volk laten gaan, om de Eeuwige offers te brengen. 9 En Moshè zeide tot Farao: Verwaardig u mij te zeggen, tegen wanneer ik voor u, uw dienaren en uw volk zal bidden om uitroeiing der kikvorsen bij u en uit uw huizen ; alleen in de Nijl zullen zij overblijven. 10 En hij zeide: Tegen morgen. Toen zeide hij: Zoals gij beveelt, opdat gij weet , dat er niemand is gelijk de Eeuwige, onze God: 11 de kikvorsen zullen u, uw huizen, uw dienaren en uw volk verlaten; alleen in de Nijl zullen zij overblijven. 12 Toen gingen Moshè en Aharon van Farao heen, en Moshè riep tot de Eeuwige vanwege de kikvorsen, waarmee Hij Farao bezocht had. 13 En de Eeuwige deed naar het woord van Moshè , zodat de kikvorsen uit de huizen, uit de hoven en van de velden wegstierven. 14 Men verzamelde ze bij hopen, zodat het land ervan stonk. 15 Maar toen Farao zag, dat er verlichting was ingetreden, liet hij zijn hart niet vermurwen en luisterde niet naar hen, zoals de Eeuwige gezegd had. 16 En de Eeuwige zeide tot Moshè : Zeg tot Aharon: strek uw staf uit en sla het stof der aarde; het zal tot muggen worden in het gehele land Egypte. 17 Toen deden zij aldus; Aharon strekte zijn hand uit met zijn staf en sloeg het stof der aarde, en de muggen kwamen op mens en dier. Alle stof der aarde werd muggen in het gehele land Egypte. 18 Ook de geleerden deden hetzelfde om door hun toverkunsten de muggen te voorschijn te brengen ; maar zij konden het niet. En de muggen kwamen op mens en dier. 19 Toen zeiden de geleerden tot Farao: Dit is Gods vinger. Maar het hart van Farao verhardde, en hij luisterde niet naar hen, zoals de Eeuwige gezegd had. 20 En de Eeuwige zeide tot Moshè : Sta vroeg in de morgen op en stel u voor Farao ; zie, hij is gewoon naar het water te gaan , en gij zult tot hem zeggen: zo zegt de Eeuwige: laat mijn volk gaan, om Mij te dienen; 21 want indien gij mijn volk niet laat gaan, dan zal Ik tegen u, uw dienaren, uw volk en uw huizen steekvliegen loslaten, zodat de huizen der Egyptenaren, ja zelfs de bodem, waarop zij zich bevinden, vol steekvliegen zijn. 22 Maar op die dag zal Ik het land Gosen, waar mijn volk verblijf houdt, uitzonderen, dat daar geen steekvliegen voorkomen; opdat gij weet, dat Ik, de Eeuwige, in het land ben. 23 Want Ik zal mijn volk van uw volk bevrijden. Morgen zal dit teken geschieden. 24 De Eeuwige deed alzo; en er kwamen steekvliegen in zwermen in het huis van Farao en van zijn dienaren en in het gehele land Egypte; het land werd geteisterd door de steekvliegen. 25 Toen ontbood Farao Moshè en Aharon en zeide: Gaat, offert aan uw God in dit land. 26 Maar Moshè zeide: Het is onmogelijk zo te doen, wij zouden aan de Eeuwige, onze God, offeren, wat de gruwel der Egyptenaren is. Wanneer wij datgene, wat de gruwel der Egyptenaren is, voor hun ogen zouden offeren, zouden zij ons dan niet stenigen? 27 Wij willen drie dagreizen ver de woestijn intrekken en de Eeuwige, onze God, offers brengen, zoals Hij ons gezegd heeft. 28 Toen zeide Farao: Ik zal u laten gaan om aan de Eeuwige, uw God, in de woestijn te offeren; slechts moogt gij niet al te ver weggaan. Bidt voor mij. 29 Toen zeide Moshè : Zie, ik ga van u heen en zal tot de Eeuwige bidden, en de steekvliegen zullen Farao , zijn dienaren en zijn volk, morgen verlaten; alleen, dat Farao niet langer bedrieglijk handele, door het volk niet te laten gaan om de Eeuwige een offer te brengen. 30 Daarop ging Moshè van Farao heen en bad de Eeuwige. 31 En de Eeuwige deed naar het woord van Moshè : de steekvliegen verlieten Farao, zijn dienaren en zijn volk; niet een bleef er over. 32 Toch liet Farao zijn hart ook ditmaal niet vermurwen; hij liet het volk niet gaan. 9:1 En de Eeuwige, zeide tot Moshè : Ga tot Farao en spreek tot hem: zo zegt de Eeuwige de God der Hebreeën: laat mijn volk gaan om Mij te dienen. 2 Want indien gij weigert hen te laten gaan en hen nog weerhoudt, 3 dan zal de hand van de Eeuwige zijn tegen uw vee, dat in het veld is, tegen de paarden, de ezels, de kamelen, de runderen en het kleinvee , een zeer zware pest. 4 En de Eeuwige zal het vee van Israël afzonderen van het vee der Egyptenaren, zodat er geen stuk van het vee dat de Israëlieten bezitten, zal sterven. 5 De Eeuwige stelde voorts een bepaalde tijd vast en zeide: Morgen zal de Eeuwige dit doen in het land. 6 En de Eeuwige deed dit op de volgende dag; al het vee van de Egyptenaren stierf, maar niet een stuk van het vee der Israëlieten stierf. 7 Toen zond Farao heen en zie, van het vee der Israëlieten was zelfs niet een stuk gestorven. Toch bleef het hart van Farao onvermurwbaar en liet hij het volk niet gaan. 8 En de Eeuwige zeide tot Moshè en Aharon: Neemt uw handen vol roet uit een smeltoven, en laat Moshè dit in de lucht strooien ten aanschouwen van Farao. 9 Dan zal het tot stof over het gehele land Egypte worden, het zal bij mens en dier in het gehele land Egypte tot zweren worden, die als puisten uitbreken. 10 Toen namen zij roet uit een smeltoven, gingen voor Farao staan en Moshè strooide het in de lucht en er kwamen bij mens en dier zweren, die als puisten uitbraken, 11 zodat de geleerden niet konden blijven staan voor Moshè , vanwege de zweren; want de geleerden kregen evenzeer zweren als alle Egyptenaren. 12 Maar de Eeuwige verhardde het hart van Farao, zodat hij naar hen niet luisterde, zoals de Eeuwige tot Moshè gezegd had. 13 En de Eeuwige zeide tot Moshè : Sta vroeg in de morgen op, en stel u voor Farao en zeg tot hem: zo zegt de Eeuwige, de God der Hebreeën: laat mijn volk gaan om Mij te dienen. 14 Want ditmaal zal Ik al mijn plagen laten losbreken tegen u persoonlijk, tegen uw dienaren en uw volk, opdat gij weet , dat er niemand is op de gehele aarde, zoals Ik. 15 Reeds nu had Ik mijn hand kunnen uitstrekken om u en uw volk met de pest te slaan en zoudt gij van de aarde weggevaagd zijn; 16 doch hierom laat Ik u bestaan, om u mijn kracht te tonen, opdat men mijn naam verkondige op de gehele aarde. 17 Nog steeds verzet gij u tegen mijn volk, zodat gij het niet laat gaan. 18 Zie, Ik zal het morgen om deze tijd zeer zwaar laten hagelen, zoals in Egypte nog niet gebeurd is van de dag af, dat het gegrondvest werd, tot nu toe. 19 Nu dan, laat uw kudde en alles wat gij op het veld hebt, in veiligheid brengen; op alle mensen en al het vee, die zich op het veld bevinden en niet thuis gehaald zijn, zal de hagel neervallen, zodat zij sterven. 20 Wie onder de dienaren van Farao het woord van de Eeuwige vreesde, liet zijn knechten en zijn vee in de huizen een toevlucht zoeken, 21 maar wie geen acht sloeg op het woord van de Eeuwige, liet zijn knechten en zijn kudde op het veld blijven. 22 En de Eeuwige zeide tot Moshè : Strek uw hand uit naar de hemel, opdat er hagel over het gehele land Egypte kome, over mens en dier en over al het veldgewas in het land Egypte. 23 Toen strekte Moshè zijn staf uit naar de hemel, en de Eeuwige liet het donderen en hagelen, vuur schoot naar de aarde, en de Eeuwige deed het hagelen over het land Egypte. 24 En, terwijl er vuur door de hagelbuien heen flikkerde, hagelde het zo buitengewoon zwaar als nooit tevoren in het gehele land der Egyptenaren, sinds zij tot een volk geworden waren. 25 De hagel sloeg in het gehele land Egypte alles neer, wat op het veld was, van mens tot dier; ook al het veldgewas sloeg de hagel neer en alle bomen op het veld deed hij afknappen. 26 Alleen in het land Gosen, waar de Israëlieten woonden, hagelde het niet. 27 Toen liet Farao Moshè en Aharon ontbieden en zeide tot hen: Ik heb ditmaal gezondigd, de Eeuwige is rechtvaardig , maar ik en mijn volk zijn schuldig. 28 Bidt tot de Eeuwige; de donderslagen Gods en de hagel zijn te erg. Dan zal ik u laten gaan, gij behoeft niet langer te blijven. 29 En Moshè zeide tot hem: Zodra ik buiten de stad gekomen ben, zal ik mijn handen uitbreiden tot de Eeuwige; de donderslagen zullen ophouden en het zal niet meer hagelen , opdat gij weet, dat de aarde aan de Eeuwige toebehoort. 30 Maar wat u en uw dienaren aangaat, ik weet , dat gij nog niet vreest voor het aangezicht van de Eeuwige God. 31 Het vlas en de gerst nu waren neergeslagen , want de gerst stond in de aar en het vlas was in bloei. 32 Maar de tarwe en de spelt waren niet neergeslagen, want die komen later. 33 En Moshè ging van Farao heen, de stad uit, en hij breidde zijn handen uit tot de Eeuwige; toen hielden de donderslagen en de hagel op en de regen stroomde niet meer op de aarde neer. 34 Maar toen Farao zag, dat de regen, de hagel en de donderslagen hadden opgehouden , ging hij voort met zondigen; hij liet zijn hart niet vermurwen, hij noch zijn dienaren. 35 Het hart van Farao verhardde, zodat hij de Israëlieten niet liet gaan, zoals de Eeuwige door Moshè gezegd had.

Yechezk'el 28:25-29:21, 25 Zo zegt Adonai de Eeuwige: Als Ik het huis Israëls bijeenverzamel uit de natiën, in wier land zij verstrooid zijn, dan zal Ik Mij ten aanschouwen van de volken aan hen de Heilige betonen, en zij zullen wonen in hun land, dat Ik aan mijn knecht Ya’akov gegeven heb. 26 Zij zullen daar veilig wonen en huizen bouwen en wijngaarden planten; ja veilig zullen zij wonen, terwijl Ik gerichten voltrek aan allen uit hun omgeving, die hen veracht hebben. En zij zullen weten, dat Ik, de Eeuwige, hun God ben. 29:1 In het tiende jaar, in de tiende maand, op de twaalfde der maand, kwam het woord van de Eeuwige tot mij: 2 Mensenkind, keer uw gelaat naar Farao, de koning van Egypte, en profeteer tegen hem en tegen geheel Egypte. 3 Spreek en zeg: zo zegt de Eeuwige de Here: zie, Ik zal u, Farao, koning van Egypte! gij machtig monster, dat ligt te midden van uw Nijlarmen, dat zegt : van mij zijn mijn Nijlarmen, zelf heb ik ze voor mij gemaakt. 4 Haken ga Ik slaan in uw kaken, de vissen van uw Nijlarmen zal Ik aan uw schubben doen vastkleven; dan zal Ik u ophalen uit uw Nijlarmen met al de vissen van uw Nijlarmen, die aan uw schubben vastkleven; 5 en Ik zal u neerwerpen in de woestijn, u met al de vissen van uw Nijlarmen. Op het open veld zult gij neervallen; gij zult niet opgeraapt noch weggehaald worden; aan het gedierte der aarde en aan het gevogelte des hemels geef Ik u tot spijs. 6 En alle inwoners van Egypte zullen weten , dat Ik de Eeuwige ben, want zij zijn voor het huis Israels een rietstaf: 7 grijpt dit u met de hand vast, dan knakt gij en rijt hun allen de schouder open; leunen zij op u, dan breekt gij en brengt hun aller heup aan het wankelen. 8 Daarom, zo zegt de Eeuwige de Here, zie, Ik breng een zwaard over u, Ik ga mens en dier uit u uitroeien, 9 zodat het land Egypte wordt tot een woestenij en een puinhoop, en zij zullen weten , dat Ik de Eeuwige ben. Omdat gij gezegd hebt: Van mij is de Nijl, zelf heb ik hem gemaakt, 10 zie, daarom keer Ik Mij tegen u en tegen uw Nijlarmen en zal Ik het land Egypte tot een volkomen puinhoop maken, een wildernis van Migdol af tot Syene toe, tot aan de grens van Ethiopie. 11 Geen mensenvoet zal er doorheen trekken , zelfs geen dierepoot zal er doorheen trekken; het zal onbewoond blijven, veertig jaar. 12 Ik zal het land Egypte maken tot een woestenij te midden van verwoeste landen ; zijn steden zullen een woestenij zijn te midden van verdelgde steden, veertig jaar; Ik zal de Egyptenaren onder de volken verstrooien en hen verspreiden over de landen. 13 Want zo zegt de Eeuwige de Here: na verloop van veertig jaar zal Ik de Egyptenaren bijeenverzamelen uit de volken , in wier land zij verstrooid zijn. 14 En Ik zal een keer brengen in het lot der Egyptenaren en hen doen terugkeren naar het land Patros, naar hun land van herkomst, en daar zullen zij een onbeduidend koninkrijk zijn. 15 Het zal het onbeduidendste onder de koninkrijken zijn, zodat het zich niet meer boven de volken verheffen kan. Ik zal hen klein maken , zodat zij niet heersen over de volken. 16 Dan zal het niet meer het vertrouwen kunnen uitmaken van het huis Israëls, een vertrouwen, dat aan schuld herinnert, wanneer zij zich achter hen scharen. En zij zullen weten , dat Ik de Eeuwige de Here ben. 17 In het zevenentwintigste jaar, in de eerste maand, op de eerste der maand, kwam het woord van de Eeuwige tot mij: 18 Mensenkind, Nebukadressar, de koning van Babel, heeft zijn leger een zware strijd laten voeren tegen Tyrus: alle hoofden zijn kaal geworden en alle schouders ontveld, maar noch hem noch zijn leger is uit Tyrus enig loon ten deel gevallen voor de strijd die hij daartegen gevoerd heeft. 19 Daarom, zo zegt de Eeuwige de Here, zie, ik ga aan Nebukadressar, de koning van Babel , het land Egypte geven, om daaruit de rijkdom weg te voeren, buit te behalen en roof te plegen: dat zal het loon zijn voor zijn leger. 20 Als vergoeding voor zijn dienst zal Ik hem het land Egypte geven, want zij hebben voor Mij gewerkt, luidt het woord van de Eeuwige de Here. 21 Te dien dage zal Ik voor het huis Israels een hoorn doen uitspruiten, en aan u zal Ik vrijmoedigheid geven om te midden van hen te spreken. En zij zullen weten, dat Ik de Eeuwige ben. 30:1 Het woord van de Eeuwige kwam tot mij: 2 Mensenkind, profeteer en zeg: zo zegt de Eeuwige de Here: weeklaagt: ach, die dag! 3 Want nabij is de dag, ja, nabij is een dag van de Eeuwige, een dag van wolken, het uur der volken zal het zijn. 4 Een zwaard zal in Egypte komen; siddering zal er zijn in Ethiopie, wanneer er doden vallen in Egypte, en wanneer men zijn rijkdom wegneemt en zijn fundamenten worden vernield. 5 Ethiopie, Put, Lud, heel de gemengde bevolking, Kub en de zonen van het met hen verbonden land zullen met hen door het zwaard vallen. 6 Zo zegt de Eeuwige: Zij die Egypte steunen, zullen vallen; zijn trotse kracht zal neerzinken. Van Migdol tot Syene toe zullen zij daar door het zwaard vallen , luidt het woord van de Eeuwige de Here. 7 Verwoest zal het liggen te midden van verwoeste landen, zijn steden te midden van verdelgde steden. 8 En zij zullen weten, dat Ik de Eeuwige ben, wanneer Ik vuur breng in Egypte en al zijn helpers vernietigd worden. 9 Te dien dage zullen boden van Mij uitgaan op schepen, om het onbezorgde Ethiopie schrik aan te jagen, en er zal siddering onder hen zijn op de dag van Egypte. Want zie; Het komt! 10 Zo zegt de Eeuwige de Here: Ja, Ik zal een einde maken aan de drommen van Egypte door de hand van Nebukadressar, de koning van Babel. 11 Hij en zijn volk, de gewelddadigste der volken, worden aangevoerd om het land te verwoesten; zij zullen hun zwaarden tegen Egypte trekken en het land met doden vullen. 12 Ik zal de Nijlarmen droogleggen en het land aan booswichten overgeven; Ik zal het land, met al wat erop is, verwoesten door de hand van vreemden. Ik, de Eeuwige, heb het gesproken. 13 Zo zegt de Eeuwige de Here: Ja, Ik zal de afgoden vernietigen en de schijngoden uit Nof doen verdwijnen; er zal geen Egyptische vorst meer zijn. En Ik zal vrees brengen over het land Egypte, 14 Patros verwoesten, vuur leggen in Soan en gerichten voltrekken aan No. 15 Ik zal mijn grimmigheid uitstorten over Sin, de vesting van Egypte, en Ik zal de menigte van No uitroeien. 16 Vuur zal Ik leggen in Egypte. Sin zal hevig beven; in No zullen bressen geslagen worden; en wat Nof betreft: vijanden bij dag! 17 De jongelingen van Awen en Pi-beset zullen door het zwaard vallen en zij zelf zullen in gevangenschap gaan. 18 In Tachpanches zal de dag verduisterd worden , wanneer Ik daar de Egyptische macht verbreek. Vernietigd wordt daarin zijn trotse sterkte; een wolk zal het bedekken en zijn dochters zullen in gevangenschap gaan. 19 Zo zal Ik gerichten voltrekken aan Egypte ; en zij zullen weten, dat Ik de Eeuwige ben. 20 In het elfde jaar, in de eerste maand, op de zevende der maand, kwam het woord van de Eeuwige tot mij: 21 Mensenkind, de arm van Farao, de koning van Egypte, heb Ik gebroken; zie, hij zal niet ter genezing verbonden worden door hem met een zwachtel te omwikkelen, zodat hij weer sterk genoeg wordt om het zwaard te grijpen.

Matit’yahu 12:1 Te dien tijde ging Yeshua op de sabbat door de korenvelden en zijn discipelen kregen honger en begonnen aren te plukken en te eten. 2 Maar toen de Farizeeën dit zagen, zeiden zij tot Hem: Zie, uw discipelen doen wat men op sabbat niet mag doen. 3 En Hij zeide tot hen: Hebt gij niet gelezen wat David gedaan heeft, toen hij en die met hem waren honger kregen? 4 Hoe hij het huis Gods binnengegaan is en zij de toonbroden hebben gegeten, waarvan hij noch die met hem waren mochten eten, doch alleen de priesters? 5 Of hebt gij niet gelezen in de wet, dat op de sabbat de priesters in de tempel de sabbat schenden zonder schuldig te zijn? 6 Maar Ik zeg u: Meer dan de tempel is hier. 7 Indien gij geweten hadt, wat het zeggen wil: Barmhartigheid wil Ik en geen offerande, dan zoudt gij geen onschuldigen hebben veroordeeld. 8 Want de Zoon des mensen is heer over de sabbat. 9 En Hij vertrok van die plaats en ging in hun synagoge. 10 En zie, daar was een mens met een verschrompelde hand. En zij legden Hem de vraag voor, of het geoorloofd is op de sabbat te genezen, om Hem te kunnen aanklagen. 11 Maar Hij zeide tot hen: Wie zou er onder u zijn, die één schaap heeft en die, als dit op een sabbat in een put valt, het niet grijpen zal en eruit trekken? 12 Hoeveel gaat niet een mens een schaap te boven? Derhalve is het geoorloofd op de sabbat wèl te doen. 13 Toen zeide Hij tot die mens: Strek uw hand uit. En hij strekte haar uit en zij werd weder gezond gelijk de andere. 14 En de Farizeeën gingen heen en spanden tegen Hem samen ten einde Hem om te brengen.

Een paar gedachten;

- maar met mijn naam de Eeuwige ben Ik hun niet bekend geweest (6:3). God openbaart zich verdergaand. Dat brengt ook een grotere verantwoordelijkheid met zich mee.

- Zeg derhalve tot de Israëlieten: Ik ben de Eeuwige, Ik zal u onder de dwangarbeid der Egyptenaren uitleiden (I), u redden van hun slavernij (II) en u verlossen door een uitgestrekte arm en onder zware gerichten (III). 7 Ik zal Mij u tot een volk aannemen (IV) en Ik zal u tot een God zijn (V), opdat gij weet, dat Ik, de Eeuwige, uw God, het ben, die u onder de dwangarbeid der Egyptenaren uitleid. 8 En Ik zal u brengen naar het land (VI), (6:6-8).

De verlossing van Israël door God bestaat uit diverse facetten: 1. Uitleiden, dat is heiligen of apart zetten. 2. Redden (van elke soort ‘dwang’arbeid (hoe licht ook), dat is niets wordt er gemist, niets is er gebroken. De Egyptenaren zullen geen enkele authoriteit over je hebben (ook niet buiten Egypte) 3. Verlossen, dat is in de vrijheid zetten (zonder tegenprestatie als borgtocht). 4. Tot volk aannemen (door het geven van de Thora, het doel waar ze voor bevrijd zijn), dat is verantwoordelijk voor hen zijn. 5. Tot een God zijn, dat is in relatie leven met hen. 6. In het land brengen, dat is je zal een woonplaats krijgen, het land Israël als eeuwige erfenis.

- opdat gij weet, dat Ik, de Eeuwige, uw God, het ben, die u onder de dwangarbeid der Egyptenaren uitleid /uitbrengt (6;7). De tijdsvorm die gebruikt wordt geeft aan dat het voortdurend geldt. Ook nu. (Zie de zegening Gezegend bent U, Eeuwige die het brood uit de aarde voortbrengt). Geldt voor het volk Israël en allen die er bij aangesloten zijn.

- Amram nam zich Jokebed, zijn tante (6:20). In de geslachtslijn van diverse grote Godsmannen in de Bijbel komen familierelaties voor die ‘Thoratechnisch’ niet goed zijn. Het verhindert God niet om door nakomelingen ervan, die een verlangen hebben om God te dienen, grote dingen te doen.

- De Eeuwige echter zeide tot Moshè: Zie, Ik stel u als God voor Farao; en uw broeder Aäron zal uw profeet zijn (7:1). Moshè krijgt goddelijke autoriteit om te spreken. Als hij tegen Farao spreekt was het alsof God zelf zou spreken.

- Maar Ik zal het hart van Farao verstokken (7:3) Hierin komt Gods almacht over alle mensen tot uiting. Het verstokken van het hart van Farao staat los van het feit dat hij een vrije wil heeft. De aanvankelijke keuzen van de Farao leidde er toe dat hij niet meer anders kon. Er is een strijd tussen de heerser die als God wil zijn en God die bevrijd. Na het verstokken van farao gaat God door te waarschuwen om het Egyptische volk zelf de gelegenheid te geven tesjoeva te doen.

- Zo zegt de Eeuwige: hieraan zult gij weten, dat Ik de Eeuwige ben: zie, ik zal met de staf die in mijn hand is, op het water in de Nijl slaan; het zal in bloed veranderd worden, 18 en de vis in de Nijl zal sterven, zodat de Nijl zal stinken; dan zullen de Egyptenaren het water uit de Nijl niet kunnen drinken (7:17,18) De Nijl was een afgod van de Egyptenaren en werd met deze plaag voor schut gezet. De Eeuwige laat op een onovertroffen wijze zijn macht over deze afgod zien. Volgens de overlevering vond deze gebeurtenis plaats in het seizoen dat de Egyptenaren van de vis leefde. de Egyptenaren vereerden de Nijl als god (de god die leven schenkt bloed dood). Al de plagen hebben als doel om de almacht van God te laten zien. De farao die zichzelf als God zag zei dat hij de schepper van de Nijl was. God laat zien dat hij totaal geen macht heeft. (Mozes werd uit de Nijl gehaald). De overlevering vertelt dat ook het water uit de putten in bloed veranderde. Alleen dat in Gosen niet.

- De eerste plaag raakte de farao en de mensen niet persoonlijk.

- Maar de Egyptische geleerden deden door hun toverkunsten hetzelfde (7:22). God laat toe dat de tovenaars bepaalde macht hebben. Wonderen zijn niet het bewijs van de ‘ware God’. God is te kennen en laat zich kennen door relatie. Tekenen laten je alleen op de omstandigheden zien. God wil geloofsrelatie.

- indien gij weigert het te laten gaan, zal Ik uw gehele gebied met kikvorsen teisteren (8:2). Kikkers waren voor de Egyptenaren het symbool van oorspronkelijk leven. Ze hadden ook ze een god die werd afgebeeld met kikkerkop (ze zouden uit niets ontstaan). Daarom gebruikt de Eeuwige deze plaag (een afgod die zich tegen henzelf keert). God zet ook deze afgod voor schut. Wil je kikkers aanbidden. Nu hier heb je ze.) God zet zo alle afgoden van Egypte in beheerst tempo een voor een te kijken. Bij de kikvorsen nam de plaag ook geleidelijkerhand toe om ze ook nu weer de gelegenheid te geven zich te bekeren voordat het hen zou raken.

- Maar de geleerden deden hetzelfde door hun toverkunsten, zodat zij kikvorsen over het land Egypte deden opkomen (8:7) De toverkunsten van de afgodendienaars helpt ze alleen maar om verder in de problemen te komen.

- Maar toen Farao zag, dat er verlichting was ingetreden, liet hij zijn hart niet vermurwen en luisterde niet naar hen (8:15). De Farao, als leider van het volk is verantwoordelijk voor alle plagen die over het volk komen.

- En de Eeuwige zeide tot Mozes: Zeg tot Aäron: strek uw staf uit en sla het stof der aarde. (8:16). Nu wordt farao niet gewaarschuwd. Doordat het stof in muggen/luizen veranderde was er ook geen materiaal meer om huizen te bouwen.

- Ook de geleerden deden hetzelfde om door hun toverkunsten de muggen te voorschijn te brengen; maar zij konden het niet (8:18). Uiteindelijk blijken de tovenaars krachteloos te zijn.

- Toen zeiden de geleerden tot Farao: Dit is Gods vinger. Maar het hart van Farao verhardde, en hij luisterde niet naar hen, zoals de Eeuwige gezegd had. 20 En de Eeuwige zeide tot Moshè: Sta vroeg in de morgen op en stel u voor Farao ; zie, hij is gewoon naar het water te gaan, en gij zult tot hem zeggen: zo zegt de Eeuwige: laat mijn volk gaan, om Mij te dienen; (8:19,20) De plagen komen voort uit de genade van God. Iedere keer had Farao gelegenheid om zich te bekeren. Dan komen er ongedierte (schorpioenen, slangen en wilde dieren etc.)

- laat mijn volk gaan, om Mij te dienen; (8:20). Bevrijding van de onderdrukker heeft als doel dat het volk God geheel en al gaat dienen.

- Toen ontbood Farao Moshè en Aharon en zeide: Gaat, offert aan uw God in dit land. Maar Moshè zeide: Het is onmogelijk zo te doen, wij zouden aan de Eeuwige (geen compromissen), onze God, offeren, wat de gruwel der Egyptenaren is. Wanneer wij datgene, wat de gruwel der Egyptenaren is, voor hun ogen zouden offeren, zouden zij ons dan niet stenigen? Wij willen drie dagreizen ver de woestijn intrekken en de Eeuwige, onze God, offers brengen, zoals Hij ons gezegd heeft (8:25-27). Moshè doet geen compromissen in het dienen van God. Alleen zoals God het geïnstrueerd heeft aanvaard hij.

- En de Eeuwige, zeide tot Moshè: Ga tot Farao (9:1). Het is opmerkelijk dat hij iedere keer tot bij de Farao kwam. Deze kon hem op zijn beurt niets doen om God Moshè beschermde.

- Want indien gij weigert hen te laten gaan en hen nog weerhoudt, 3 dan zal de hand van de Eeuwige zijn tegen uw vee (9:2). God waarschuwt ook nu vooraf en laat nu ook weer zien dat de afgoden hem niet kunnen helpen. De Egyptenaren aanbaden drie dieren als god: een met de afbeelding van een koe en twee met de afbeeldingen van een stier. Andere uitleggers geven aan dat ze geteisterd werden met wilde dieren. God geeft het ook nu van te voren aan zodat ze weten dat het geen ‘natuurlijke’ ziekte is.

- En de Eeuwige zal het vee van Israël afzonderen van het vee der Egyptenaren, zodat er geen stuk van het vee dat de Israëlieten bezitten, zal sterven. (9:4). Het volk Israël en hun vee wordt gespaard bij de komende plaag. Ook daarin laat God zijn bewogenheid met Zijn volk zien en laat hij zien dat deze plagen een boodschap hebben voor juist de Egyptenaren. Zie ook 9:26.

- Toen zond Farao heen en zie, van het vee der Israëlieten was zelfs niet een stuk gestorven. Toch bleef het hart van Farao onvermurwbaar en liet hij het volk niet gaan (9:7). God geeft keer op keer een bewijs van Zijn grootheid.

- Dan zal het tot stof over het gehele land Egypte worden, het zal bij mens en dier in het gehele land Egypte tot zweren worden, die als puisten uitbreken (9:9). Ook de god Astarte blijkt machteloos. De oordelen zijn trouwens oplopend in zwaarte. Eerst het het land dan de dieren en dan de bevolking zelf. Ook nu weer laat God zien hoe genadig hij is. Bij bekering is er herstel.

- Zie, Ik zal het morgen om deze tijd zeer zwaar laten hagelen (9:18) Dit laat zien dat de Egyptische luchtgoden ook eigenlijk niets zijn.

- Wie onder de dienaren van Farao het woord van de Eeuwige vreesde liet zijn knechten en zijn vee in de huizen een toevlucht zoeken, (9:20). Ook niet-Israëlieten zijn veilig als ze zich bij het volk Israël aansluiten en later ook mee uittrekken naar Eretz Israël.

- God brengt Zijn volk terug naar Zijn land om er veilig te wonen (Ezech. 28:25,26). Er zal vrede komen in Israël. de Eeuwige regeert !!! De volken die tegen God ingaan zullen geoordeeld worden

- Zo zegt de Eeuwige de Here: Ja, Ik zal de afgoden vernietigen en de schijngoden uit Nof doen verdwijnen (30:13). Alle schijngoden worden net als in Egypte vernietigt.

 

Tags: Parashat Hashavuah, Shabbat, Thora, Thoralezingen, Va'era

DE DAG VAN DE OPNAME (WEGRUKKING)

Paul J.M. van Teeffelen

‘....daarna wij, die levend overgebleven zijn, zullen tezamen met hen opgenomen worden IN de wolken, de Here tegemoet, in de lucht.... (1 Tessalonicenzen 4:17)

‘…en aan de vrouw (Israël) zijn gegeven twee vleugelen eens groten arends, opdat zij zou vliegen IN de woestijn, in haar plaats, haar van God bereid…(Openbaring 12:6,14)

De Goddelijke verhuiswagens zullen het op die dag druk krijgen.

Opname Henoch (zie ook Hebreën 11:5).

Laten we eerst zien naar de opname van Henoch.

Genesis 5:24 zegt: ‘En Henoch wandelde met God, en hij was niet meer, want God had hem opgenomen’.

Van het verloren gegane Boek van Henoch werd het meest volledige gedeelte, geschreven in de Ethiopische taal, in Abessinië (thans Ethiopië) eerst in 1773 teruggevonden. Andere (kleinere) vondsten waren geschreven in het Aramees, Hebreeuws, Latijn of Grieks.

Uit de weergevonden delen is een zo volledig mogelijk Boek van Henoch samengesteld.

Uit de teksten van de 2^e brief van Petrus en de brief van Judas blijkt dat de toenmalige gelovigen met het Boek van Henoch (en/of het Boek des Oprechten) inzake de geschiedenis en het lot van de gevallen engelen op de hoogte waren, waarbij een enkele verwijzing daarna voor hen voldoende was.

Hoofdstuk 3 van het ‘Boek des Oprechten’, genoemd in Jozua 10:13 en 2 Samuël 1:18, gaat op de opname van Henoch nader in.

In vers 32 wordt gesproken over een dagreis, terwijl vers 36 stelt: ‘en op de zevende dag steeg Henoch in een wervelwind met vurige paarden en wagens ten hemel’.

Hieruit kunnen we concluderen dat de opname van Henoch op dezelfde wijze plaatsvond als de opname van Elia, zoals beschreven in 2 Koningen 2:11.

Beiden stegen in een wervelwind op ten hemel, dat is in een vurige wagen met vurige paarden.

De opname van Henoch vond plaats vóór de zondvloed, terwijl de opname van Elia geschiedde in de tijd tussen Abraham en Christus’1^e komst op aarde.

Zowel Henoch als Elia waren profeten van de allerhoogste God (zie ook de brief van de apostel Judas). Deze beide opnamen zijn dus profetisch van aard.

Daarbij is in feite de opname van Elia een herhaling van de eerdere opname van Henoch. Nu zegt Gods Woord dat indien God een uitzonderlijke profetie herhaalt, de zaak voor God vaststaat en spoedig zal geschieden (Genesis 41:32).

Het behoeft geen betoog dat God zowel in de opname van de levende Henoch als in de wegrukking (opname) van de levende Elia vooruitwees naar de opname van Gods volk, op grond van het offer van het onschuldig Lam Gods, de Here Jezus. Gods volk dat zal leven in eeuwigheid en als bestemming het Nieuwe Jeruzalem heeft. Dat is de stad met de fundamenten, waar ook Abraham en anderen naar uitzagen (Hebreën 11:10).

Elia en Elisa (2 Koningen 2:1)

Elia's opname lijkt een van de meest spannende gebeurtenissen.

God Zelf openbaart Elia dat hij niet eerst dood zal gaan maar binnen heel korte tijd levend ten hemel wordt opgenomen.

Als je opname door God Zelf wordt aangezegd, zou je daarvan toch opgewonden raken. En feitelijk nog meer als die opname binnen heel korte tijd staat te gebeuren.

Stel eens voor dat de Here ons zou zeggen dat we morgen levend opgenomen worden, we zouden gewoon niet weten wat we allemaal nog ineens zouden doen. Misschien zouden we de straat opgaan om nog zoveel mogelijk mensen te vertellen van Yeshua (Jezus).

Of we zouden ongelovige familie en vrienden willen waarschuwen. Mogelijk zouden we nog haastje - repje een testament willen maken.

We zouden van spanning beslist niet meer kunnen slapen. Immers, op dat moment zijn we nog in ons sterfelijk lichaam.

Dat was Elia ook. Bovendien was Elia geen super-mens. De apostel Jacobus (5:17) merkt op dat 'Elia slechts een mens was zoals wij'.

Toch raakt Elia door die aanzegging van God helemaal niet opgewonden. Ook zijn opvolger, de profeet Elisa, heeft geen spanning. Evenzo zijn de profeten van Betel en Jericho kalm.

Hoe kan dat?

Heeft dit feit ons -wedergeboren gelovigen uit de volkeren- iets te zeggen?

Wij levenden, die eveneens opgenomen zullen worden en de dag van Jezus' wederkomst zien naderen (Hebr.10:25).

De Here zij geprezen voor Zijn levend Woord. God weet dat we in alle opzichten zwakke mensen zijn. Psalm 103 zegt: 'Want Hij weet wat maaksel wij zijn, gedachtig dat wij stof zijn.

De sterveling - zijn dagen zijn als het gras, als een bloem des velds, zo bloeit hij; wanneer de wind daarover is gegaan, is zij niet meer en haar plaats kent haar niet meer'.

In circa 6000 jaar wereldgeschiedenis is de opname van de gelovigen een eenmalig feit.

Die opname zou -normaal gesproken- een geweldige spanning kunnen oproepen.

Maar daarin heeft God Zelf voorzien. Ook door voor ons de opname van Henoch en Elia te beschrijven.

2 Koningen 2 zegt ons dat alle betrokkenen van de opname weten en volkomen op de hoogte zijn. Dat houdt in dat God Zelf ook voor die korte tijd tot de opname geen spanning, maar Zijn vrede en rust geeft. De profeten van Betel en Jericho zeggen tot Elisa: 'weet ge dat de Here heden uw heer boven uw hoofd zal wegnemen?'.

Het moet Gods Geest zijn, Die zo’n schitterende omschrijving van de aanstaande gebeurtenis geeft. En Elisa antwoordt tot 2 maal toe: 'Ook ik weet het, zwijgt stil’. We zouden wellicht op het allerlaatst nog uiting willen geven aan alles wat ons zo plotseling bezighoudt.

Maar Gods Woord zegt ons dat we stil moeten zijn (Exod.14:14). Alles in Zijn handen leggen. Alles in vol vertrouwen van Hem verwachten. In stil gebed. En niet omkijken naar onze bezittingen (huis, inboedel, geld). Denk aan de vrouw van Lot (die uit Sodom kwam). Er komt een nacht waarin niemand kan werken (Joh.9:4).

Totdat de Here op een teken, bij het roepen van een aartsengel en bij het geklank der bazuin Gods, nederdaalt van de hemel.

Het einde van een wonderlijke dagreis

Er is nog iets wat op het eerste gezicht verbazing wekt.

Zouden wij op de dag van de opname nog een reis ondernemen? Elia wel!

Op de dag waarop de Here Elia in een storm (‘onweer’ zegt de S.V.) ten hemel opneemt, trekt Elia met Elisa van Gilgal, via Betel en Jericho, naar de Jordaan. Zo gaan die twee, wandelende en sprekende. Zo zijn die twee onafscheidelijk.

Het gaat hier om veel meer dan een dagreis. We zullen hier enkele punten aanstippen.

Het einde van de dagreis is één van die geweldige aanwijzingen in Gods Woord met betrekking tot Jezus’ wederkomst.

Het betekent het einde van de reis door deze wereld van Israël en de gemeente, het sluitstuk van de verlossing van Gods volk via 2 wonderbare uitwegen.

Profetisch is Elia het beeld van de gemeente van Christus -de volheid der heidenen- die de Here tegemoet gaat in de lucht. Elisa vertegenwoordigt het volk van Israël, dat op aarde blijft.

Het beeld van de jongste en de oudste broer, die t e n s l o t t e tesamen optrekken. Waarvan het onderscheid is weggenomen door Christus offer aan het kruis van Golgotha. Die -alleen op grond van Gods plan en door Gods genade- onafscheidelijk zullen blijven.

We zien vandaag de dag Israël en de gemeente bepaald nog niet samen optrekken. Maar we krijgen hier een blik in Gods hart. Zoals God Israël en de gemeente ziet. Opdat het zal worden: ‘één kudde en één Herder’.

Laten we er op letten dat Elia -gedurende de dagreis- tot 3 keer toe Elisa vraagt om achter te blijven. Maar Elisa geeft elke keer Gods uiteindelijk doel weer: ‘Zo waar de Here leeft en gijzelf leeft, ik zal u niet verlaten’.

Bij de opname van Elia vraagt Elisa om een dubbel deel van de Geest. Die moeilijke wens zal alleen vervuld worden als Elisa de opname van Elia zal zien. En dat gebeurt.

Profetisch verwijst ons dat naar de 5e aangewezen Hoogtijd van de Here, het feest van het geklank der bazuin (Lev.23:24). De bazuin, die klinkt bij de opname van de gemeente -dat is het einde van het 4e feest, de inzameling die begon met Pinksteren- en die gaat klinken voor Israël.

Zoals Romeinen 11:25,26 en 2 Korinthe 3:13-16 beschrijven, wordt het deksel (bedekking) door de Here van Israël weggenomen.

Daarnaast is zowel bij de opname van de volheid der heidenen als bij de opname van de volheid van Israël de aartsengel (Michaël) betrokken.

Enige tijd voordat de dagreis aanvangt maakt Elia op de berg Horeb verschijnselen mee, die verwijzen naar de Dag des Heren.

Zodra Elia het suizen van een zachte koelte hoort -in die koelte is de Here- omwindt hij zijn gezicht met zijn mantel (1 Kon.19:11-19).

Als Elia de eerste keer bij Elisa komt, is deze aan het ploegen met 12 juk runderen. Elisa bevindt zich op het moment dat Elia de mantel op hem werpt, bij het 12e juk.

Een sprekend beeld van de stammen van Israël en van de 12e stam Benjamin.

Het laatste geslacht dat -zoals Benjamin- als e n i g e in het beloofde land is geboren. Het laatste geslacht van Israël dat de opname van de volheid der heidenen zal meemaken.

Let er op dat de plaatsen van de dagreis (Gilgal, Beth-El en Jericho; Jozua 4:19; 18:21,22,28) –alsmede Jeruzalem en het betrokken deel van de Jordaan- liggen binnen het erfdeel van Benjamin, dat is het laatste geslacht (Matt.24:34). Daarom wijst de dagreis van Elia en Elisa op het laatst der dagen.

Aan het einde van de dagreis slaat Elia met zijn mantel op het water van de Jordaan, zodat dit zich verdeelt. En bij de opname valt de mantel van Elia af.

Het afvallen van de mantel symboliseert de overgangstijd waarbij Israël een dubbel deel van de Geest ontvangt.

De Goddelijke liefde laat op het dubbele deel van de tuchtiging een dubbel deel van het heil volgen (Jeremia 16:18 en Zacharia 9:12).

Elisa raapt de mantel op, die van Elia is afgevallen (2 Kon.2:13). Met deze mantel slaat hij op het water en roept: 'Waar is de HERE, de God van Elia, ja Hij?'. En God is met de achtergebleven profeet Elisa. Opnieuw verdeelt het water zich herwaarts en derwaarts, zodat ook Elisa kan oversteken.

Wonderbare uitweg

Keren we nu terug naar het moment van de opname. Eerder hebben we ons verwonderd over het feit dat Elia -met Elisa- nog een reis onderneemt op de dag van de opname.

Maar het initiatief voor die reis is van God (2 Kon.2:2,4,6).

En zo is het niet uitgesloten dat God dit initiatief herhaalt op de dag van de opname van de wedergeboren gelovigen en van Israël.

Let op: de Here vergelijkt Zijn wederkomst met de dagen van Noach en Sodom (Lukas 17:26 e.v.). Noach met zijn gezin onderneemt een dagreis; zelfs de dieren komen in een dagreis (zie Hebr.tekst Gen.7:11-14) naar de ark.

Zo kon Lot en zijn gezin nog net in een dagreis vluchten naar Soar. (Gen.19:22).

In Matteüs 25:6 klinkt het geroep: Zie de Bruidegom komt; gaat uit Hem tegemoet. Dat is wederom een dagreis.

Ook de Emmaüsgangers ondernemen een dagreis, waarna de Here zich bekend maakt (Lukas 24:13 e.v.).

Overigens: ook Israël zal tenslotte nog een (dag-)reis ondernemen. We bedoelen hier de wonderbare uitweg met de twee vleugelen van een grote arend (Openbaring 12:6,14).

Elia werd opgenomen IN de wolkenwagen. Psalm 68:18 (zie ook Psalm 104) spreekt over 40.000 van die Goddelijke wolkenwagens. In Ezechiël 10:13 zien we dat de Goddelijke wagens een naam hebben, n.l. ‘Werveling’.

Vervolgens staat er in 2 Kon.2:11 geschreven: ‘Elia voer in een storm (als een onweer) ten hemel’ (King James Version: whirlwind).

Hier is zowel sprake van de hemelse ‘wervelstorm’ als van de hemelse ‘Werveling’.

Gelovigen over de gehele wereld zullen op de dag van de opname niet ‘op de wolken’, maar IN de Goddelijke wolkenwagens worden opgenomen, zoals de Staten-Vertaling zegt in 1 Tessalonicenzen 4:17.

IN de vurige wagens, die hen IN een hemelse ‘wervelstorm’ naar de grote ontmoeting met de Here Jezus IN de lucht brengen. De ontmoeting van ‘aangezicht tot aangezicht’.

Profetisch wijst de voetreis op de dag van de opname op de wonderbare uitweg, die de Here Gods volk heeft bereid. Hier is het grote Bijbels voorbeeld: de bijzondere uitweg naar het beloofde land, die de Here geheel Israël bereidde door de Rode Zee (Exod.14:29).

Een wonderbare uitweg, die de tegenstander (satan) niet had verwacht.

Een wonderbare uitweg, die voor de achtervolgende tegenstander (satan) wordt toegesloten, zoals de wateren van de Rode Zee zich weer toesloten nadat geheel Israël aan de andere kant was gearriveerd.

Nu heeft God beloofd om de wonderen en tekenen te herhalen, die Hij deed in de dagen van de exodus (zie o.a. Micha 7:15, en Jeremia 23:7-8). Die herhaling betreft het laatst der dagen.

Zo is voor de volheid van de gemeente de wonderbare uitweg de opname.

Die wonderbare uitweg voor de volheid van Israël volgt later, zoals we nog zullen zien.

Vandaar dat Elia die wonderbare uitweg voor de volheid der gemeente aangeeft door aan het einde van de dagreis met zijn mantel de wateren van de Jordaan te splitsen. Elia en Elisa steken vervolgens over via het ontstane, droge pad (2 Kon.2:8).

Dat is dezelfde droge doorgang als bij de ontsnapping door de Rode Zee (Hebr.11:29).

Daarna sluiten de wateren van de Jordaan zich toe. Als de volheid van de gemeente is opgenomen, blijft Israël op aarde.

Nadat Elia is opgenomen, keert Elisa via de wonderbare uitweg weer terug.

Hij doet dit door de God van Elia aan te roepen. Vervolgens slaat hij met de mantel van Elia weer op het water van de Jordaan, zodat deze zich opnieuw splitst en Elisa oversteekt. Daarna sluit het water van de Jordaan zich weer toe.

Dat is een beeld van Israël, dat op aarde achterblijft nadat de volheid van de gemeente is opgenomen, totdat.....door de Goddelijke zorg de volheid van Israël langs een andere wonderbare uitweg aan de tegenstander ontsnapt.

Zoals gezegd mag Elisa de opname van Elia meemaken en zien. Daarna moet hij de plaats van de opname verlaten en terugkeren.

Dat doet me bijv. denken aan een ‘Omega-programma’ van de E.O. in mei 1997. Een klein Indonesisch meisje van 6 jaar -Rebekka Monningka- werd door God geroepen om het Woord te verkondigen. Ze bracht de blijde boodschap zelfs in stadions met 30.000 tot 50.000 aanwezigen.

Velen zijn tot bekering gekomen omdat ongelovigen de blijde boodschap eerder van een klein meisje begrijpen en aannemen. Bovendien doet God rond dit meisje wonderen en tekenen.

Maar op een dag mocht Rebekka in de hemel komen. Uit haar getuigenis blijkt dat zij kennelijk het hemelse Jeruzalem werd binnengeleid. Alles voltrok zich in een oogwenk. Onuitgesproken gedachten vormden een universele taal. Toen zij naar de Messias gebracht werd, voelde ze Zijn onmetelijke liefde door haar stromen.

Ze wilde helemaal niet meer terug naar de aarde. En toch moest het omwille van Gods plan.

Zo stel ik me ook de gemoedsgesteldheid van Elisa voor. Hij is even geweest bij een hemels gebeuren, dat is de opname in een oogwenk.

Omwille van Gods plan met Israël moet hij die aanraking tussen hemel en aarde weer verlaten. Dat wil zeggen: omdat God een andere, wonderbare opname voor Israël heeft voorbereid.

Wagens en ruiters van Israël

Er is een bijzonder aspect in de uitroep van Elisa. De profeet noemt het Goddelijk vervoermiddel: ‘wagen en ruiters van Israël’ (2 Kon.2:12).

En als Koning Joas op bevel van Elisa een pijl der verlossing des Heren moet afschieten, herhaalt deze Koning dezelfde uitroep: ‘wagen en ruiters van Israël’ (2 Kon.13:14).

Zo wijst de naam die aan de Goddelijke wolkenwagens wordt gegeven op een eindbestemming ten behoeve van Israël, waarbij de afgeschoten pijl op de uiteindelijke verlossing is gericht van Israël.

In 2 Koningen 6:8-23 lezen we dat Elisa met zijn knecht op de berg bij Dothan is. Een sterk leger, bestaande uit paarden en wagens van de Koning van Aram, sluit hen in. De Arameërs bewoonden in die tijd een groot gebied ten noorden van Israël. Het Aramees werd later een wereldtaal. Damascus was de hoofdstad van dit rijk.

De knecht van Elisa ziet de omsingeling en de overmacht van Aram.

Geen ontkomen lijkt mogelijk. De knecht is verschrikkelijk benauwd. Een sprekend beeld van de grote benauwdheid van Israël. Maar Elisa zegt: ‘Vrees niet, want zij, die bij ons zijn, zijn talrijker dan zij, die bij hen zijn’.

Vervolgens gaat de profeet bidden en vraagt de Here de ogen van de knecht te openen. De Here verhoort dat gebed. En dan ziet de knecht dat de berg vol is van vurige paarden en wagens

r o n d o m Elisa.

Als de wereldwijde gemeente -de volheid der heidenen- is opgenomen, zullen de vurige paarden en wagens terugkeren naar Israël (Jes.66:15). Dat is aan het einde van de tijd van ‘Jacobs benauwdheid’.

Immers, de opname van de wereldwijde gemeente is in Romeinen 11:25,26 verbonden aan het wegnemen van de gedeeltelijke bedekking, het behoud van Israël en de (weder-)komst van de Verlosser. Dan worden hun ogen geopend. Israël zal zien ‘dat zij, die bij Israël zijn, talrijker zijn dan zij, die bij hun vijanden zijn’.

De opname van de volheid van Israël

Deze opname geschiedt doordat ‘aan de vrouw (Israël) zijn gegeven twee vleugelen eens groten arends, opdat zij zou vliegen in de woestijn, in haar plaats, door God bereid…….’ (Openbaring 12:6,14).

Hier wordt uitdrukking gegeven aan een omschrijving van de wolkenwagens, die onder aanvoering staan van de aartsengel Michaël (Daniël 12:1).

In de woestijn zal Israël zien r o n d o m Wie dit alles zich voltrekt.

Dan maakt de Messias, de Rots die indertijd reeds in de woestijn met Israël meeging en ook thans meegaat, zich bekend (1 Kor. 10:4 en Zacharia 12:10-14).

Hoewel er sprake is van verschillende tijdstippen, volgt de opname van Israël binnen korte tijd nadat de volheid der heidenen de Here tegemoet gaat in de lucht. Die tijdstippen zijn vermoedelijk vrij kort na elkaar.

Immers, op het allerlaatst gezien, wordt deze volheid der heidenen (1 Tess.4:17) opgenomen direct vóór de Grote Verdrukking, terwijl Israël tijdens de Grote Verdrukking (3½ jaar) is afgezonderd in de woestijn.

Zoals de Here Jezus ons bekend maakt in Matt.24:15 zal eerst de vlucht en vervolgens de opname van Israël zich voltrekken aan het einde van de grote benauwenis, dat betekent bij de aanvang van de Grote Verdrukking.

Dit tijdstip wordt ondersteund door Openbaring 12:6,14 waar sprake is van één tijd, tijden, en een halve tijd of 3½ jaar, waarin de volheid van Israël door God wordt onderhouden in haar plaats in de woestijn, buiten het gezicht van de slang (duivel).

Ook Hosea (2:13) profeteert dat Israël door God naar de woestijn gevoerd zal worden en dat God daar naar haar hart zal spreken.

Het zal hier waarschijnlijk betreffen de Sinaï-woestijn, alwaar Israël indertijd reeds door God werd gevoed met het manna en de kwakkels (bijv. Psalm 78:24 en 105:40).

Blijft de vraag hoe deze plaats van Israël in de woestijn ‘buiten het gezicht van de slang (duivel)’ kan blijven?

Indertijd werd het volk Israël geleid door de Engel des HEREN in de wolk- en vuurkolom. Toen de vijand, de legermacht van Egypte, het volk dreigde te vernietigen, ging de Engel Gods in de wolk- en vuurkolom staan tussen het volk Israël en de vijand. Daarbij was de wolk- en vuurkolom duisternis voor Egypte en licht voor Israël.

Die duisternis was zo diep voor de Egyptenaren, dat de een de ander niet kon naderen.

In die dikke duisternis zal zelfs de mensenmoordenaar vanaf het begin, de vorst der duisternis (satan en zijn demonen), dan in het laatst der dagen niets kunnen onderscheiden.

Wel probeert hij nog Israël door ‘water als een rivier’ (Openb.12:15) te laten verdrinken, maar God laat de aarde die rivier verzwelgen zodat Israël, net zoals indertijd bij de wonderbare doorgang door de Rode Zee, op het droge blijft. En zo zal Israël ‘buiten het gezicht van de slang’ blijven.

Deze opname houdt anderzijds in dat ten tijde van de 3½ jaar van de Grote Verdrukking het ogenschijnlijk door Israël verlaten land (uitgezonderd de inwoners van Jeruzalem) is ingenomen door de heidenen, onder leiding van antichrist en valse profeet.

Zowel het beloofde land als Jeruzalem worden gedurende deze 42 maanden of 3½ jaar vertreden, totdat de tijden der heidenen zijn vervuld (zie Lukas 21:24 en Openbaring 11:2).

Laten we er op letten dat ook hier van een ‘totdat……’ wordt gesproken. Want, Gode zij dank, het vertrappen van het beloofde land en Jeruzalem heeft een einde.

God grijpt in. Als Messias Yeshua op de Olijfberg komt, zullen alle duivelse krachten worden verwijderd, zal de heerlijkheid van de Here de Tempel vervullen, terwijl ‘de aarde zal stralen vanwege Zijn heerlijkheid’ (Ezechiël 43:2).

De wolkkolom en de vuurkolom zullen weer boven de gereinigde stad hangen (Jesaja 4:2-6).

Wedergeboorte

Nadat Elisa is gestorven en zojuist begraven, zijn -vlak naast zijn laatste rustplaats- mensen opnieuw bezig een graf te delven voor een gestorven man (2 Kon.13:20,21).

Plotseling zien de grafdelvers een bende uit Moab naderen. Omdat het graf nog niet klaar is werpen ze de gestorven man zonder meer in het open graf van Elisa en zetten het op een lopen.

Maar dan gebeurt opeens een groot wonder. Op het moment dat de gestorven man in het graf van Elisa wordt gegooid en in aanraking komt met het gebeente van Elisa, wordt de man levend en rijst overeind op zijn voeten.

De Here heeft door de geschiedenis van Elisa het volk Israël willen verzekeren van kracht, genade en levendmaking in het laatst der dagen.

Romeinen 11:12,15 zegt: ‘Betekent nu hun val de rijkdom der wereld, en hun vermindering de rijkdom der heidenen, hoeveel te meer hun volheid’ en ’....wat zal hun aanneming anders wezen dan leven uit de doden’.

En Hosea (6:2) roept uit: ‘Hij zal ons na twee dagen levend maken; op de derde dag zal Hij ons doen verrijzen, en wij zullen voor Zijn aangezicht leven’.

Dat is precies hetgeen ook de Hoofdstukken 37 tot en met 39 van Ezechiël uittekenen. De wedergeboorte, het leven uit de doden, het volkomen herstel van het ganse huis Israël in het laatst der dagen. Eerst naar lichaam. Daarna naar Geest. Want God zal over Israël de bedekking wegnemen en uitstorten de Geest der genade en der gebeden (Zacharia 12:10). Dat is dezelfde Geest der genade, die het onderpand werd van de gelovigen uit de volkeren in de tijd der genade. In de gave van de Heilige Geest is begrepen de opstanding, de onsterfelijkheid en de erfenis.

Daarnaast voorzegt de profeet Ezechiël (39:27,29; 37:25-28): ‘en Ik zal Mijn aangezicht voor hen niet meer verbergen, wanneer Ik Mijn Geest over het huis Israëls zal hebben uitgegoten, spreekt de Here Here......En zij zullen wonen in het land, dat Ik Mijn knecht Jakob gegeven heb....tot in eeuwigheid...Ik zal hun tot een God zijn, en zij zullen Mij tot een volk zijn. En de heidenen zullen weten, dat Ik de Here ben, die Israël heilig, als Mijn heiligdom in het midden van hen zal zijn tot in eeuwigheid'. Zo verzekert de Here in 2 Kron.33:4: 'Te Jeruzalem zal Mijn Naam zijn tot in eeuwigheid'.

Jeruzalem is de stad van de grote Koning (Matt.5:35).

Laten bij dit alles bedenken dat de Here Israël in eeuwigheid bemint (1 Kon. 10:9).

Een sterk verhaal?

Een deel van deze gebeurtenissen vertelde ik eens aan ongelovige kennissen. Hun reactie was: ‘Paul, je vertelt sterke verhalen! Wolken, die mensen gaan vervoeren naar de hemel? Vleugels van een arend die een heel volk in de lucht vervoeren? Dat kan helemaal niet!’.

Toegegeven, het lijkt sprookjesachtig. Het is ook een verborgenheid, zoals de apostel Paulus zegt in Romeinen 11:25.

En wie zijn vertrouwen niet stelt op de weg, de waarheid en het leven (de Here Jezus), kan alleen een sterk verhaal (na-)vertellen.

Daarom is het maar heel goed dat God Zelf ons deze wonderbare gebeurtenissen vertelt in Zijn Woord. Wat een Goddelijke voorzienigheid dat de Heilige Geest ons in alle waarheid leidt.

We zouden het anders ook niet kunnen geloven. Maar voor God is niets te wonderbaar.

‘De verborgenheid des HEEREN is voor degenen, die Hem vrezen (=eerbiedigen)’ getuigt David in Psalm 25:14. Van Hem alleen mogen zowel Israël als de gemeente het verwachten. Zelfs onnoemelijk veel meer dan beide groepen van Gods volk zich kunnen voorstellen.

Laten we bij dit alles bedenken dat het Oude Testament door het Nieuwe wordt verklaard. Alands Greek New Testament noemt alleen al 500 Oud-Testamentische teksten in verband met Openbaring. Ook daaruit spreekt het (profetisch) verband van de gehele Bijbel.

Zoals we gezien hebben, schilderen de gebeurtenissen met Elia en Elisa de periode waarin de volheid der heidenen en de volheid van Israël worden opgenomen. Die periode is een overgangstijd.

In Markus 8:22-26 wordt die overgangstijd benadrukt. Yeshua neemt een blinde bij de hand, brengt speeksel op zijn ogen aan en legt hem de handen op. Vervolgens vraagt Yeshua: ‘Ziet gij iets?’.

De blinde ziet op en zegt: ‘Ik zie de mensen, want ik zie hen a l s b o m e n wandelen’. Hoewel zijn ogen geopend worden, kan de blinde nog lang niet alles nauwkeurig onderscheiden.

Dan raakt Yeshua voor de 2e keer zijn ogen aan. Pas na die 2e aanraking, vanaf dat moment, ziet hij voortaan alles scherp. In 1 Johannes 3:2 staat geschreven: ‘wij zullen Hem zien, gelijk Hij is’.

Vooral in de overgangstijd zijn er nog vragen en is ons kennen onvolkomen.

In die overgangstijd zien we nog ‘bomen’ en weinig détails. Maar het ‘zicht’ gaat hier en daar al langzaam doorbreken. Naar mate de vijgeboom en al de bomen verder uitlopen (Lukas 21:29).

Dan komt het heel nabij.

Totdat.........straks van aangezicht tot aangezicht wordt gezien. Dat geldt zowel voor Israël als voor de gemeente.

Ja, juist ook voor Israël. Want God zal de gedeeltelijke bedekking van Israël wegnemen en de Messias zal zich aan de stammen van Israël bekend maken (Rom.11:25,26 en Zacharia 12:10-14).

Zo zullen ook ‘zij allen, met ongedekte aangezicht de heerlijkheid des Heren aanschouwende, naar hetzelve beeld in gedaante worden veranderd van heerlijkheid tot heerlijkheid, als van des Heeren Geest’ (zie ook 2 Kor.3:13-18). Zelfs de aarde zal gaan ‘stralen’ (Ezech.43:2).

Dan is de weerspiegeling van de heerlijkheid volkomen.

‘Zie, Ik kom spoedig’ verzekert Yeshua, de wortel en het geslacht van David, de blinkende morgenster. De blinkende morgenster is de Ster uit Jakob.

Daarom zegt Petrus (2^e brief; 1:19) met het oog op Jezus’wederkomst: ‘En wij achten het profetische woord (daarom) des te vaster, en gij doet wel er acht op te geven als op een lamp, die schijnt in een duistere plaats, totdat de dag aanbreekt en de morgenster opgaat (= opstanding) in uw harten’.

Nog worden allen uitgenodigd: ‘en wie dorst heeft, kome, en wie wil, neme het water des levens om niet’ (Openbaring 22:12,17). Dus het kost niets. De losprijs is betaald voor allen. Op het kruis van Golgotha. Door de Messias. Dan volgt het besluit: ‘Amen, kom, Here Jezus!’.

Tags: Bijbel, Bijbelstudie, Eindtijd, Opname, Paul J.M. van Teeffelen, Studie